Legenda piłki ręcznej z Ostrowi kończy 90 lat (wideo)

Dziś, 24 października, prof. Janusz Czerwiński obchodzi 90. urodziny. Urodzony w Ostrowi Mazowieckiej trener olimpijskich medalistów podczas swojego benefisu wrócił do wspomnień z dzieciństwa. Przywołał też nazwisko nauczyciela, który zaraził go pasją do sportu.

Wczoraj w Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku spotkali się wychowankowie, współpracownicy i przyjaciele profesora. Dzień przed jego urodzinami wspólnie świętowali jubileusz. W głównym budynku uczelni odsłonięto poświęconą mu tablicę. Wśród uczestników uroczystości byli m.in. mistrzowie olimpijscy Adam Korol i Leszek Blanik oraz znakomita pływaczka Alicja Pęczak.

Janusz Czerwiński urodził się w Ostrowi Mazowieckiej 24 października 1936 roku. W rodzinnym mieście ukończył też szkołę podstawową - w 1951 roku.

- Wspomnienia z dzieciństwa nie zawsze kojarzą mu się z beztroską i radością, lecz z wojną, strachem, biedą, której doświadczał w latach okupacji hitlerowskiej. Lata powojenne nie były usłane różami - mówił podczas benefisu prof. Kazimierz Kochanowicz.

Kochanowicz wspomniał także o nauczycielu, który pomógł chłopcu rozwijać sportowe zainteresowania.

Sam jubilat przywołał Adama Habla, swojego nauczyciela ze szkoły podstawowej. Zapamiętał jego zapał do sportu i troskę o to, żeby uczniowie nie zaniedbywali nauki. Czerwiński przypominał, że byli wówczas przede wszystkim uczniami, a ich przyszłość w wyczynowym sporcie pozostawała wielką niewiadomą. Podkreślał też, jak wiele zależy od nauczycieli w przygotowaniu dzieci do dorosłego życia.

Czerwiński już jako chłopiec marzył o reprezentowaniu Polski. Podczas benefisu przypomniał, że jego sportowe zainteresowania narodziły się w rodzinnej Ostrowi. Później było Kłodzko, a następnie Gdańsk. Spełnił dziecięce marzenie o występach w narodowych barwach, a z czasem zaczął odnosić sukcesy również jako trener.

Ze Spójnią Gdańsk zdobył trzy mistrzostwa Polski - w 1968, 1969 i 1970 roku. Największy sukces z reprezentacją przyszedł w Montrealu. W 1976 roku, wspólnie ze Stanisławem Majorkiem, poprowadził polskich piłkarzy ręcznych do brązowego medalu olimpijskiego. Od tamtego osiągnięcia mija właśnie pół wieku. Pracę w sporcie łączył z działalnością naukową i przez wiele lat pełnił funkcję rektora gdańskiej uczelni.