Zmarł Zbigniew Orłowski - wieloletni prezes KS Wąsewo. Pogrzeb 2 listopada

Nie żyje Zbigniew Orłowski, wieloletni prezes Klubu Sportowego Wąsewo i jedna z najważniejszych postaci związanych z miejscowym środowiskiem piłkarskim. Zmarł 30 października 2026. Miał 61 lat. W ostatnich miesiącach zmagał się z nowotworem.

Zbigniew Orłowski kierował KS Wąsewo od 2009 roku. Funkcję prezesa pełnił nieprzerwanie 17 lat. Angażował się w codzienne funkcjonowanie klubu, jego rozwój i działalność sportową. Był mocno związany z ludźmi tworzącymi lokalną społeczność skupioną wokół piłki nożnej.

Nie ograniczał się wyłącznie do spraw organizacyjnych. Był obecny w codziennym życiu KS Wąsewo, poświęcał klubowi swój czas i energię oraz przez lata współtworzył jego historię. Z jego nazwiskiem wiąże się ważny okres w dziejach miejscowego klubu.

Klub pożegnał Zbigniewa Orłowskiego, przypominając o jego wieloletnim zaangażowaniu i roli, jaką odgrywał w życiu KS Wąsewo.

"Był nie tylko Prezesem, ale przede wszystkim człowiekiem, który przez lata współtworzył historię KS Wąsewo. Dzięki Jego pracy, oddaniu i determinacji Klub mógł funkcjonować, rozwijać się i być ważną częścią życia naszej społeczności. Pozostawił po sobie trwały ślad w historii KS Wąsewo oraz pamięci wszystkich, którzy mieli okazję Go poznać i z Nim współpracować. Trudno znaleźć słowa, które w pełni oddadzą naszą wdzięczność za wszystkie lata poświęcone Klubowi. Jego wkład w rozwój KS Wąsewo pozostanie niezapomniany. Rodzinie, Bliskim oraz wszystkim, których dotknęła ta strata, składamy najszczersze wyrazy współczucia. Dziękujemy za wszystko, Panie Prezesie" - napisał KS Wąsewo na swoim profilu na Facebooku.

A tak żegna Zbigniewa Orłowskiego klub Wymakracz Długosiodło:

- Odszedł wspaniały człowiek o wielkim sercu, niezwykle życzliwy, ciepły i oddany lokalnej społeczności. Dla wielu zawodników, ludzi związanych z piłką, jak i trenerów był nie tylko Panem Prezesem, ale przede wszystkim autorytetem, mentorem i prawdziwym pasjonatem lokalnej piłki! ​Będziemy zawsze Cię pamiętać Zbyszku!

- Odszedł człowiek, który przez wiele lat z oddaniem i pasją działał na rzecz lokalnej piłki nożnej, wkładając wiele serca w rozwój swojego klubu i całej sportowej społeczności- w mediach społecznościowych napisał zarząd Ciechanowsko-Ostrołęckiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej.

Zbigniew Orłowski był także strażakiem ochotnikiem.

- Byłeś zawsze gotowy nieść pomoc. Na zawsze pozostaniesz w naszej pamięci - żegnają kolegę druhowie OSP Wąsewo.

Wąsewo zajmowało w jego życiu miejsce szczególne

Wzruszającymi słowami pożegnał Zbigniewa Orłowskiego Rafał Kowalczyk - radny wojewódzki, długoletni wójt gminy Wąsewo, przyjaciel śp. Zbigniewa.

Są w naszym życiu ludzie, których obecność wydaje się czymś tak naturalnym, że trudno wyobrazić sobie, iż pewnego dnia może ich zabraknąć. Dla mnie takim człowiekiem był Zbyszek Orłowski. Mój serdeczny Przyjaciel, którego znałem od 30 lat.

Dziś, kiedy już Go z nami nie ma, wracają wspomnienia, wspólne przeżycia i liczne rozmowy. Dopiero teraz uświadamiam sobie w pełni, jak wiele znaczył dla mnie ale też dla mojej Rodziny i jak wiele dobrego pozostawił po sobie.

Pod koniec kwietnia tego roku usłyszeliśmy druzgocącą diagnozę - nowotwór złośliwy. Rozpoczęło się sześć niezwykle trudnych miesięcy, pełnych niepokoju, cierpienia, ale również nadziei. Choroba miała bardzo agresywny przebieg i ostatecznie odebrała Zbyszkowi życie.

Przez cały ten czas pozostawaliśmy w bliskim kontakcie. Odwiedzałem Go na tyle na ile czas pozwolił, rozmawialiśmy. Jego najbliżsi z ogromną determinacją szukali wszelkich możliwości pomocy, a ja starałem się ich w tych działaniach wspierać. Do końca towarzyszyła nam nadzieja, że uda się jeszcze odmienić los Zbyszka. Choć zdawałem sobie sprawę z powagi sytuacji, dziś trudno pogodzić się z tym, że nie ma Go już wśród nas, że przegraliśmy tę walkę……..

Nasza znajomość ze Zbyszkiem zaczęła się 30 lat temu na piłkarskim boisku. Graliśmy razem w LZS Wąsewo. Zbyszek był liderem drużyny, filarem obrony, człowiekiem z charakterem, który potrafił pokierować zespołem i wziąć odpowiedzialność za innych. Już wtedy był dla mnie autorytetem. Nie przypuszczałem wówczas, że poznaję człowieka, który odegra tak ważną rolę w moim życiu. Z czasem połączyło nas znacznie więcej niż piłka nożna - przyjaźń, wzajemne zaufanie i wspólne zaangażowanie w sprawy ważne dla innych ludzi.

Nasze relacje szczególnie zacieśniły się w 2006 roku, kiedy zostałem wójtem gminy Wąsewo. Dwa lata później, w 2008 roku, wspólnie z grupą kolegów reaktywowaliśmy po wieloletniej przerwie klub sportowy KS Wąsewo. Zbyszek został wówczas prezesem klubu i pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez 18 lat, aż do końca swojego życia. Klub był Jego wielką pasją. Poświęcał mu niezliczone godziny, mnóstwo energii i serca, co wszyscy widzieliśmy.

Jego zaangażowanie i zasługi zostały docenione również poza lokalnym środowiskiem. Został uhonorowany Brązową Odznaką Honorową Polskiego Związku Piłki Nożnej oraz Dyplomem Uznania Marszałka Województwa Mazowieckiego. Z kolei KS Wąsewo otrzymał Medal Pamiątkowy „Pro Masovia”.

Ta miłość do sportu miała również rodzinne korzenie. Jego tata, Bogusław Orłowski, przez wiele lat był prezesem LZS i LKS Wąsewo. Zbyszek kontynuował więc piękną rodzinną tradycję. Był przy mnie również w wielu ważnych momentach działalności publicznej. Pomagał mi w kampaniach wyborczych, szczególnie tych najtrudniejszych — do Sejmu i Sejmiku Województwa Mazowieckiego. Sam, za moją namową, kandydował do Rady Powiatu Ostrowskiego, uzyskując bardzo dobry wynik. Zawsze mogłem liczyć na Jego pomoc, szczerość i lojalność.

W 2024 roku to właśnie Zbyszek zachęcił mnie do ubiegania się o pracę w ZURAD-zie. Po przejściu procesu rekrutacji nasze drogi zawodowe również się połączyły. Zbyszek pracował tam nieprzerwanie od 1983 roku. Ponad cztery dekady w jednym zakładzie! Był jednym z filarów firmy, człowiekiem niezwykle pracowitym, odpowiedzialnym i oddanym swojej pracy. W 2025 roku załoga wybrała Go na społecznego inspektora pracy, co najlepiej świadczy o zaufaniu i szacunku, jakim cieszył się wśród współpracowników.

Angażował się również w działalność OSP Wąsewo, starając się uczestniczyć w życiu miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej.

Wąsewo zajmowało w Jego życiu miejsce szczególne. Tutaj chodził do szkoły podstawowej, tutaj dorastał, grał w piłkę i budował przyjaźnie. Choć formalnie był zameldowany i mieszkał w Ostrowi Mazowieckiej niemal codziennie był w Wąsewie, czy to w ramach prowadzonej działalności sportowej czy u swojej Mamy Janiny, którą się bardzo opiekował. Trzeba powiedzieć, że mieli ze sobą takie szczególne relacje.

Z wielką starannością odrestaurował rodzinny dom w Wąsewie, w którym mieszka właśnie Jego Mama, wyposażając go we wszelkie udogodnienie techniczne, tak aby Pani Janina miała jak najlepsze warunki do godnego życia. Był to piękny wyraz przywiązania do rodziny, szacunku dla rodziców i miejsca, z którego się wywodził.

O sile więzi z rodzinnym domem i z rodzinną miejscowością świadczy również Jego ostatnia wola — chciał spocząć na cmentarzu w Wąsewie, blisko swojego Ojca. Wraca więc do miejsca, któremu przez całe życie pozostał wierny. Tym razem już na zawsze.

Zbyszek miał też wpływ na moje życie prywatne. To On namówił mnie do zakupu nieruchomości na której wybudowałem swój rodzinny dom . Takich wspólnych historii i wspomnień jest znacznie więcej i nie sposób tu o nich wszystkich napisać.

Kiedy dziś myślę o Zbyszku, widzę człowieka oddanego przede wszystkim trzem sprawom: Rodzinie, klubowi sportowemu, rodzinnej miejscowości i firmie, w której przepracował całe zawodowe życie. Ale była jeszcze jedna cecha, która szczególnie Go wyróżniała — WIERNOŚĆ. Wierność rodzinie, przyjaciołom, pracy, sportowej pasji i rodzinnemu Wąsewu.

Był człowiekiem czynu, nie wielkich słów. Człowiekiem zasad, niezwykłej pracowitości, odpowiedzialności i lojalności. Człowiekiem, na którego można było liczyć. A przy tym miał wyjątkowe poczucie humoru. Potrafił żartować w sposób sobie tylko właściwy, zawsze z życzliwością i charakterystycznym dystansem. Niejedną trudniejszą sytuację umiał rozładować trafnym, czasem zaskakującym żartem. Kto znał Zbyszka, z pewnością pamięta ten Jego niepowtarzalny sposób bycia.

Było jeszcze coś bardzo charakterystycznego - w swoich rozmowach i powiedzeniach często odwoływał się do Matki Boskiej Wąsewskiej i podobnie jak Jego Ojciec, zapraszał swoich rozmówców na wąsewski odpust parafialny do Wąsewskiego Sanktuarium, który każdego roku odbywa się 8 września w dniu Narodzenia Najświętszej Marii Panny. Dziś wspominam to ze szczególnym wzruszeniem. Nawet w takich codziennych słowach odnajduję ślad Jego niezwykłego przywiązania do rodzinnego Wąsewa.

W ostatnich godzinach z ogromnym wzruszeniem czytam bardzo liczne wspomnienia i pożegnania Zbyszka zamieszczane w mediach społecznościowych. Piszą o Nim przyjaciele, znajomi, ludzie, z którymi przez lata współpracował, ale również przedstawiciele wielu klubów sportowych z naszej okolicy.

Te wszystkie słowa pełne szacunku, wdzięczności i serdeczności pokazują, jak ważnym człowiekiem był Zbyszek nie tylko dla KS Wąsewo, ale dla całego lokalnego środowiska sportowego. Przygotowując to wspomnienie, sam uświadamiam sobie, jak wiele dokonał w swoim życiu.

Zbyszek nie stawiał sobie pomników. Ale przez całe życie, swoją pracą, oddaniem i życzliwością, budował coś znacznie trwalszego — szacunek ludzi i wdzięczną pamięć, która pozostanie na długo.

W tym miejscu pragnę również wyrazić ogromny szacunek i wdzięczność wszystkim, którzy otaczali Zbyszka troską, miłością i opieką w ostatnich miesiącach Jego życia. Jego Żonie Katarzynie, synowi Adrianowi, siostrze Ewie, bratu Krzysztofowi i siostrzeńcowi Aleksandrowi.

Szczególne słowa podziękowania kieruję do Renaty Minasiewicz, która jako serdeczna przyjaciółka Zbyszka, a jednocześnie pielęgniarka ostrowskiego szpitala, z wielkim oddaniem wspierała Go w chorobie, oraz do wielu członków personelu Szpitala w Ostrowi Maz. w tym do Pani Doktor Joanny Kukwy za Jej troskę i pomoc. Dziękuję Wam wszystkim za serce, poświęcenie i obecność przy Zbyszku do ostatnich chwil Jego życia.

Zbyszku…

Przez te 30 lat tak wiele razem przeżyliśmy. Były wspólne plany, sukcesy, trudności, rozmowy i zwyczajne codzienne sprawy. Zawsze mogłem na Ciebie liczyć.

Dziś, kiedy piszę to wspomnienie przypominają mi się słowa św. Pawła Apostoła z Drugiego Listu do Tymoteusza: „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem”. (2 Tm 4,7)

Jakże symbolicznie brzmią te słowa w odniesieniu do człowieka, którego poznałem na piłkarskim boisku.

Zbyszku, swój bieg ukończyłeś. Zdecydowanie za wcześnie. Pozostawiłeś po sobie coś, czego nie da się zmierzyć żadnym wynikiem sportowym, stanowiskiem czy zawodowym osiągnięciem. Pozostawiłeś dobro, szacunek i wdzięczną pamięć wielu ludzi.

Dziękuję Ci za te 30 lat przyjaźni. Za zaufanie, lojalność i wszystko, co wspólnie przeżyliśmy. Będzie mi i nam wszystkim Ciebie bardzo brakowało, Przyjacielu. Spoczywaj w pokoju

Uroczystości żałobne

Uroczystości żałobne odbędą się 2 listopada 2026 o godz. 14.00 w Domu Pogrzebowym Brzeźno 16. Msza odprawiona zostanie w kościele w Wąsewie. Zbigniew Orłowski pochowany zostanie na wąsewskim cmentarzu. 

Różaniec: 31 października i 1 listopada o godz. 17.00, 2 listopada o godz. 13.00 w Domu Pogrzebowym Brzeźno 16.