Noc z soboty na niedzielę będzie najkrótszą w tym roku. Przypada wówczas przesilenie letnie, z którym związane jest słowiańskie święto Nocy Kupały zwane też Sobótką. Niegdyś wierzono, że to symboliczne przejście ma ogromną moc magiczną i uzdrawiającą, dlatego wiązało się z nią wiele obrzędów i tradycji.
Rozpalano ogniska i ucztowano, oddając się beztroskiej zabawie. Kto poszukiwał szczęścia, dostatki i miłości, wyruszał na poszukiwanie perunowego ziela - kwiatu paproci, który według starych legend, zakwita tylko w tę magiczną noc. Kto go odnajdzie, w mrocznych ostępach, pośród leśnej gęstwiny, przed tym bogactwo i niezmierzone szczęście.
Noc Kupały to czas uciech i zabawy oraz zapewnienia sobie pomyślności, zdrowia, urody oraz urodzaju. Skakano przez ogniska, co miało oczyszczać oraz chronić przed złem, chorobami i nieszczęściem. Wianki zakładano też zwierzętom gospodarskim, aby ustrzec je przed urokami. Kąpano się w rzekach i jeziorach, bo wierzono, że w ten czas woda miała właściwości lecznicze i uzdrawiające.
Kupalnocka to także słowiańskie święto zakochanych. Kojarzono wówczas pary, zakochani oddawali się uciechom, a panny puszczały na wodę wianki, z nadzieją, że wypatrzony kawaler złapie go i przyniesie, a tym samym zostanie jej wybrankiem. Noc Kupały to też wyjątkowo dobry czas na wróżby. Jedna z nich, praktykowana do dziś, to wróżba "Kocha - nie kocha" z polnych kwiatów.
W wyniku chrystianizacji, kościół, nie mogąc wykorzenić ludowej obrzędowości, nadał Kupalnocce patrona - Jana Chrzciciela i ustanowił na 23 czerwca Noc Świętojańską czyli wigilię św. Jana - święta obchodzonego 24 czerwca. W przypadku obu świąt nawiązujemy do tych samych, ludowych zwyczajów, do których coraz częściej wracamy.
💬 Komentarze (0)